گر چه نصیبم زتو غم بود و بس

غیر تو در خانه دل نیست کس

**********************************

اگر غم مثل آتش دود می داشت
تنوره میکشید از پیکرم دود

**********************************

گریم و بارم ز غمش همچو ابر

چاره ای گفتم بنما ، گفت : صبر

صبر نمودم ولی ای بی وفا

نیست دگر فاصله ای تا به قبر

**********************************

آه گلهـــــای جوانــــی رفتــــه اند لحظــه های ارغوانی رفته اند من جوان بودم جوان مثل غـــرور بــا نـگاهـی مثـل آتش مثل نور در نگاهــم نشئه ای از جام ها روی روحـــم بــارش الهـــام ها در وجودم عشق بود و زندگی لحظه ها سرشار از سرزندگی در تنم چون شمع میتــابیــد دل بــر لـب پـــروانه می خوابید دل از درون شور بهـــاران داشتــــم میــل نــور و حس باران داشتم بارها تا قصر شب راهی شــدم عــازم تنـگ دل مـاهــــی شدم قصر شب را جستجو کردم بسی تا که شاید دل بیابد

پیش از اینها فکر میکردم خدا خانه ای دارد کنار ابر ها مثل قصر پادشاه قصه ها خشتی از الماس خشتی از طلا پایه های برجش از عاج و بلور بر سر تختی نشسته با غرور ماه برق کوچکی از از تاج او هر ستاره پولکی از تاج او اطلس پیراهن او آسمان نقش روی دامن او کهکشان رعد و برق شب طنین خنده اش سیل و طوفان نعره ی توفنده اش دکمه ی پیراهن او آفتاب برق تیر و خنجر او ماهتاب پیش از اینها فکر می کردم خدا هیچ کس از جای او آگاه نیست هیچ کس را در حضورش راه نیست پیش از اینها خاطرم